ONZE DOE MEE PAGINA 4

VRIJWILLIGER OP DE ZANGERT

HOE WORD JE ALS GEBOREN EN GETOGEN KEMPENAAR VRIJWILLIGER OPDE ZANGERT

Vooropgesteld helpt het al dat je als boerenzoon gevoel voor alles wat leeft met de paplepel binnen krijgt. Vakantiewerk zoeken hoefde in de zestiger jaren niet, d’r was thuis werk zat, niet alleen tijdens de vakanties. Gevoel voor leven en dood van alles dat ons omringt was in de genen ingebakken.

Toen we met onze kinderen midden jaren tachtig naar Vlijmen verhuisd waren kwamen ook onvermijdelijk de zwemlessen. Als ze ovengemiddeld boven konden blijven vond de zwemclub (inmiddels omgedoopt naar AquAmigos) het vanzelfsprekend dat er intensiever getraind werd om in clubverband wedstrijden mee te zwemmen. Daarvoor had de club een dag of vier in de week het zwembad beschikbaar op voor ouders eigenlijk onmogelijke tijden. In ons geval meestal tussen zes en zeven, ‘s-ochtends ja. Als enige ochtendmens in huis was ik veelal de begeleider. Kun je je voorstellen dat de chloorlucht zich slecht liet combineren met die groene genen? Ik leverde daarom de jongens netjes omgekleed bij de zweminstructeur af en vertrok als een speer. Maakte niet uit waar naar toe, als het maar buitengebied was.

Zeker in het voorjaar maar ook in de andere seizoenen was de bestemming vaak een parkeerplaatsje aan het eind van de Vendreef in Vlijmen, net voor
de brug over het Afwateringskanaal. Ik hoefde daar alleen maar de ramen van de auto open te draaien (ja, toen draaiden we nog) en kreeg dan de mooiste vogelconcerten. Na een krap uurtje weer terug om te horen of ‘t kroost zich gedragen had. Wist ik veel dat ik had genoten vlak bij een oude
afgedekte stortplaats.

Inmiddels weet ik dat wel en ook dat dit gebiedje zo’n 25 jaar geleden onder niet aflatende tomeloze energie van de Bossche kunstenaar Jos Schellekens zowel op een indrukwekkende manier is gesaneerd als daarna onderhouden met als naam de Zangert.

Wat mijn bijdrage op de Zangert betreft gaan we met grote stappen door naar begin van het huidige decennium. Ik had het geluk mijn werkzame leven
als zelfstandige (altijd in technische omgevingen) heel geleidelijk af te kunnen bouwen, niks geen gat dus. Links en rechts kijkend waar ik toch mijn
energie kwijt zou kunnen. Mijn schoondochter zag bij een supermarkt op de Helftheuvel een papiertje op het prikbord: “De Zangert zoekt vrijwilligers!” Ik heb het bijbehorende e-mail adres gebruikt met als gevolg dat ik bij Jos aan de slag ging. Al snel bleek dat de groep vrijwilligers eigenlijk bestond uit één: ik dus samen met Jos. Wie het gebied kent weet dat dit een onmogelijke opgave is. Pogingen om de groep uit te breiden leverden
geen resultaat, een paar dagen met mijn broer en zus en partners waren goed voor de familieband maar toch druppels op de bekende plaat. Reden dat ik dit vrijwilligersspoor heb laten dichtgroeien.

Begin van dit jaar kwam ik in het dorp Piet van Helvoirt tegen. We kennen elkaar onder meer als ouders van een groep dorpsvrienden. Piet wist van mijn toenmalige werkzaamheden bij Jos en vroeg of ik interesse had om opnieuw bij te dragen op de Zangert, nu als vrijwilliger voor NMVH in het kader van de met de gemeente afgesproken beheersovereenkomst. Daarop heb ik ja gezegd, inmiddels dus al meerdere maanden wekelijks bezig geweest met allerhande inspannend ontspannende klusjes. Daarover een andere keer meer.

Ik ben ook bezig om de hele historie van de Zangert in beeld te krijgen. Jos heeft een uitgebreid dossier dat ik destijds dacht te hebben gedigitaliseerd. Uit recent overleg bij hem thuis (b)lijkt er veel meer te zijn. Ook heb ik allerhande info gevonden bij provincie en gemeenten Helvoirt (inmiddels Vught) en Vlijmen (inmiddels Heusden). Ook regionale krantenarchieven uit de zestigerjaren en rond de eeuwwisseling bevatten relevante informatie. Als iemand nog meer weet/ heeft, ik houd me ook aanbevolen. Ook over de historie een andere keer meer.

Oh ja, wie ik ben?
Fer Klein Holkenborg uit Vlijmen.